Yarın 10 Kasım… Atamızın gözlerini kapadığı gün… Yarın her yer matem… Her yer yasta olacak… Bizde yastayız…
Bizlere bu eşsiz vatanı tekrar kazandıran büyük önderimiz aramızdan erken ayrıldı. Bu zamana kadar yaşayamazdı ama biraz daha yaşayıp biraz daha zaman geçirseydi vatan toprağıyla. Kimbilir şimdi daha değişik bir millet olabilirdik. Atatürk’ün yapmış olduğu devrimleri ve insanlara verdiği değeri devam ettiremeyen bazı siyasiler, insanlara zulmederek Atatürk’ün reformlarını takip ettiklerini sanıyorlar. Ne çok yanılıyorlar…
Bunların yeri bu yazı değil tabiki. Neden böyle başladım o zaman yazıma? Hadi söyleyeyim onu da…
Her 10 Kasıma yaklaşıldığında bütün yayın organları Atatürk’ü anma programlarını veya makalelerini yayınlayarak Atatürk’e görevlerini yerine getirmenin mutluluğunu yaşadıklarını zannederler. Tabi ki Atamızı anacağız tabi ki diğer günlere göre daha üzgün olacağız. Ama üzülmemiz gereken bir konu daha var ki o hepsinden de acı. Atatürk’ün bizlere emane ettiği bu vatanı nasıl koruyoruz. Asıl önemli olan konu budur. Zaten bu amaca hizmet ederken her an Atatürk’ü anmış oluruz diye düşünüyorum.
Atatürk savaştan sonra hızlı bir reform uygulamasına geçmiş ve Türkiye Cumhuriyeti’ni muasır milletler seviyesine çıkartma çabalarına girişmiştir. Vefatına kadar geçirdiği 15 yıllık dönemde ülkemizi hızlı adımlarla istenilen düzeye çıkaramasa da büyük ölçüde refaha kavuşturmuştur. Aslında istediği vefatına kadar çok daha iyi seviyelere ulaşmaktı ancak ömrü buna yetmedi. Gözleride açık gitmedi. Çünkü biliyordu ki ardından bıraktığı gençler ülkenin geleceğiydi. Yarım bıraktığı tüm işleri tamamlayarak kısa sürede arzu edilen muasır medeniyetler seviyesine çıkılacağıydı. Peki nedere o gençler?
Gençler çoğunlukla kendilerini kurtarıcı olarak gören belli kesimlerin elinde piyon olarak, görsel ve yazınsal basının yapma oyuncaklarıyla oynayan, yıllardan beri tarih kitaplarıyla büyüyen ancak bu tarih kitaplarını yabancıların kaynaklarına dayanılarak ve hatta bazı kitaplarında yabancılar tarafından yazıldığı bir ortamda yetişmektedirler. Bunları dile getirdiğimizde de vatanı senmi kurtaracaksınlar mı dersiniz yoksa aşırı milliyetçi olmakla suçlanmak mı dersiniz sürüsüne bereket. Evet vatanı ben kurtaracağım. bu yaptığım aşırı milliyetçilikse evet ben milliyetçiyim. Yıllarca kendilerine milliyetçi diyenlerde benim kadar milliyetçi olsaydı da bu günlere gelmeseydik!
Neyse laf dönüp dolaşıp aynı yerlere geliyor. Ben kimseyi suçlamıyorum kimseyi de kötülemiyorum. Herkesin özgür iradesi vardır. Bununda farkındayım. Ancak yine de üzülmeden edemiyorum. Bunları söylediğimde milletten gelen tepkiler huzurumu kaçırıyor. Nasıl olur da bazı şeylerin farkına varmaz bu kişiler. Refah içindeyiz mutluyuz huzurluyuz ama ya geleceğimiz. Şimdi iyi olabiliriz ama çocuklarımıza torunlarımıza nasıl bir gelecek bırakıyoruz haberimiz var mı? Ben yaşadığım kadar yaşarım gerisini onlar mı halletsin diyeceğiz?
Keşke Atatürk bu yılları görseydi de o zaman diyeceklerini duysaydınız. Keşke gençlerimizi daha iyi yetiştirebilsek. Keşke bazı güçleri engelleyebilsek. Atamızı yarın anacağız ama anarken söylediklerimi de bir düşünün derim ben. Haklı bazı taraflarımı göreceksiniz…
Huzur içinde yat ATAM!!!
Etiketler: 10 kasım, anma, Atatürk, millet, ölüm, tören, türkiye, vatan, vefat
